دریغ سید صحرا ، قرین حضرت زهرا(س) ، دریغ جان پیغمبر (ص) ، دریغ خواجه قنبر

  

دریغا دریغا دریغا دریغ

به دوران مریزادت آن دست و تیغ

گَشن بیخی و گُشن و فَحل و دلیر

چو کوه سرافراز و والا ستیغ

به فضل و خرد مهتر عالمی

حکیم و علیم و فصیح و بلیغ

گزینا بدین مایه ات چون گَزید

به زخمی چنین گَرزه مار لَدیغ

دریغا چهان کز دریغای تو

بر آرد ز جان تا قیامت دریغ

بنالد چو رعد و بسوزد چو برق

بگرید به آمون و هامون چو میغ

 

فسوسا فسوسا فسوسا فسوس

که سام ستم بر سرت داد بوس

نفرسودی از طعنه فارسان

نلرزیدی از نعره بوق و کوس

به زخمی جهانت به خون درکشید

رکب خوردی از این عجوز عروس

غم آن سحرگاه خونین به دهر

گره خورد از ایدر به بانگ خروس

برفتی و این بیوه مَردکُش

جهی ماند چونین دو رخ سندروس

 

 

امان و امان و امان و امان

نمی رفت کس را به دهر این گمان

چه بسیار کز تو فرو مُرد مرگ

به مردی تو گفتیش برجا بمان

ز تو خیل مردان و جنگاوران

رمه وار آواره بود و رَمان

به یک زخم چون شد که از دهر دون

فرو ماندت از رمی دست و کمان

الا تا بسوزد به گیتی به هم

به داغ و دریغت زمین و زمان